Whatsnew

Gepland of ‘ongelukje’?

1 augustus

Lees gauw verder voor Lianne haar eerste open en eerlijke blog!

“Je bent nog zo jong, het was vast een ongelukje” of “Zonde van je jeugd!” zijn opmerkingen die ik best vaak te horen krijg. Natuurlijk hebben mensen een vooroordeel en ja ik ben nog jong. Maar ze weten niet dat Jailey geen 'ongelukje' is, maar een geplande zwangerschap (voor zover je dat kunt plannen). En de reden dat wij zo ‘vroeg’ voor een kindje gegaan zijn is best wel bijzonder.

 

Op mijn 14e kwam ik erachter dat ik zwanger was. De zwangerschap van Jailey is dus niet meer de eerste. Op dat moment was mijn thuissituatie heel slecht en woonde ik bij mijn ex en zijn ouders thuis (waar ik ze trouwens wel erg dankbaar voor ben). En als je dan een positieve test in handen hebt weet je even niet wat je moet. Ik had op dat moment het gevoel dat ik bij niemand terecht kon. Uiteindelijk moesten we het toch wel echt gaan vertellen. Alleen waar ik bang voor was gebeurde ook, zijn ouders werden boos. Wat nu achteraf ook wel te begrijpen is, maar op dat moment heb je medeleven en begrip nodig en geen woede. Op dat moment kon ik wel begrijpen dat ze boos waren en had ik dat ook wel verwacht, alleen hoopte ik op hulp. Maar dat was er niet. Na veel ruzies en gedoe een afspraak gemaakt in het ziekenhuis, helaas niet voor een mooie echo, maar voor een abortus…..

 

Een afspraak die ik echt niet wilde maken, ik wilde mijn kindje niet kwijt… Alleen op zo’n moment geloof je maar dat dat het ‘beste’ is. Ik was ten slotte nog maar 14 en niet wetende wat voor invloed zo’n operatie op mijn toekomst zou hebben. Om het te verwerken en een plekje te geven heb ik de uitgerekende datum laten tatoeëren op mijn arm.

 

3 jaar later, heftige krampen tijdens mijn menstruatie, niks anders kunnen dan gehurkt zitten. Maar naar de huisarts en veel onderzoeken ondergaan en daar kwam uit dat ik, door de abortus, 1 vast gekleefde eierstok heb. Deze eierstok geeft dus geen ei celletjes meer en dat betekend dat ik maar 50% kans heb op een zwangerschap. Op het moment dat ik dat hoorde stortte mijn wereld in, ‘dit is mijn karma’ dacht ik. Eenmaal weer thuis, een goed gesprek gevoerd met mijn ex. We hadden namelijk allebei een grote kinderwens en waren natuurlijk ook al een kindje ‘verloren’ want ook hij stond niet achter die abortus.

 

Uiteindelijk samen besloten dat we liever op deze jonge leeftijd (18 en 20 jaar) een kindje wilden, dan dat het misschien nooit zou lukken. En gelukkig, na 8 maanden proberen en hopen, had ik dan eindelijk een positieve test in mijn handen. 8 maanden is nog vrij snel, maar het voelde alsof het nooit zou lukken. Ik was zo opgelucht en blij, maar ook zo bang. Straks worden ze weer boos.. Alleen deze keer wist ik, niemand kan dit kindje van mij afnemen. Dit keer neem ik volledige verantwoordelijkheid en blijf ik sterk in mijn schoenen staan.

 

En yes, 06-06-2018 had ik dan eindelijk mijn meisje in mijn handen. Ik voelde me weer mezelf, een vrouw, een moeder en zielsgelukkig. Nu weer een jaar later besef ik me heel goed dat het op mijn 14e veel zwaarder was geweest, en misschien achteraf ook beter dat het toen zo gelopen is. Al met al is het dus allemaal goed gekomen en is het antwoord op de vraag, gepland of een ongelukje? Dus volmondig, gepland!

Liefs,

Lianne